سی و نه روز گذشته بود. وقتی ندای مراسم شب چهل برخاست، ملیحه چنان غافلگیر شد که انگار مثلا شب، روز شده باشد. به تقویم سر طاقچه هم که نگاه کرد دید که درست است. زمان چه رندانه از کنارش گذشته بود و به رویش نیاورده بود که حتی اگر هر روز به دهانه ی معدن سرک بکشد و زل بزند به تاریکی بی انتهایش، معجزه ای رخ نخواهد داد و چرخی به عقب، برگردانده نخواهد شد. انتظار می رفت که سردی خاک، دامن گیر خیال ملیحه هم